Ervaringsverhaal Karin
Karin woont samen met haar partner en vult haar dagen met creativiteit, beweging en contact met anderen. Begeleiding is voor haar een belangrijk vangnet, vooral op moeilijke momenten. Ze vertelt hoe rust en gesprekken haar helpen het overzicht te houden.
Een weg richting zelfstandigheid
Karin (63) woont samen met haar vriend. Ze is al vanaf jonge leeftijd blind. “Ik was eerst slechtziend,” vertelt ze. “Ik kleurde langs de lijntjes en ze dachten dat het nonchalantheid was.”
Pas later ontdekten ze wat er echt aan de hand was. Als kind woonde Karin in Sittard en ging ze daarna naar het internaat in Grave. Dat was de start van haar weg richting zelfstandigheid, een weg die haar uiteindelijk bij de Robert Coppes Stichting bracht.
Creativiteit als rode draad
Creativiteit loopt als een rode draad door Karins dagen. Breien doet ze graag, en bij dagbesteding Coppes Couleur werkt ze het liefst met haar handen. “Ik doe daar het liefst creatieve dingen,” zegt ze. Ook muziek speelt een grote rol in haar dagelijks leven, vooral Nederlandstalige muziek en panfluit.
Karin gaat tweeënhalve dag per week naar de dagbesteding. Thuis doet ze het huishouden: “zoveel als ik kan”. Daarnaast sport ze en gaat ze er graag op uit: “Terrasje, winkelen, gewoon leuke dingen.”
Op de dagbesteding doet ze van alles. “Heel veel creatief, maar ook kookactiviteiten,” zegt ze. “We maken twee keer per week soep, en één keer per maand doen we een kookgroep. Ze helpt ook wanneer andere deelnemers ziek zijn: “Dan ben ik een invaller.” Wat ze het leukste vindt? “Nieuwe dingen uitproberen.”
De stap naar begeleiding
Karin woont al zo’n 25 jaar bij de Robert Coppes Stichting. In Den Bosch woonde ze eerder zonder begeleiding, maar toen haar behoefte aan ondersteuning groeide, werd ze aangemeld voor ambulante begeleiding. “Omdat ik zelfstandig ging wonen, vonden we het beter dat ik begeleiding aan huis kreeg, o.a. vanwege de postzaken,” legt ze uit.
De begeleiding van één keer per week betekent veel voor haar. “De postzaken moeten behandeld worden, en ook kleinere vragen waar ik mijn ogen voor nodig heb kan ik dan stellen. En moeilijke situaties, familiezaken… die kan ik bespreken.”
Als het haar geestelijk zwaar valt, is er altijd ruimte om te bellen. “Dan kan ik een gesprek krijgen, en daardoor krijg ik het een en ander weer op een rij.”
Een vangnet om op te bouwen
Karin voelt zich gesteund. “Als ik het heel moeilijk heb, kan ik bellen en mijn verhaal kwijt. Dan kan ik weer door,” zegt ze.
Wat haar in het begin vooral positief verraste, was dat er vervanging wordt geregeld. “Als iemand ziek is van de begeleiding, wordt er gekeken wie kan overnemen. Dat vind ik heel fijn.”
Wat begeleiding voor haar heeft veranderd
Sinds ze begeleiding krijgt, is er vooral veel rust gekomen. De gesprekken die ze met haar begeleider kan voeren, geven haar houvast. Juist op moeilijke momenten of wanneer er vragen opkomen waarvoor ze haar ogen nodig zou hebben. “Gewoon de begeleiding met de gesprekken en bijvoorbeeld postzaken.”
Het zijn juist die gesprekken die haar helpen haar leven overzichtelijk te houden. Hoewel ze bijna altijd zelfstandig heeft gewoond, bieden die momenten van contact haar precies het extra steuntje dat ze nodig heeft. Postzaken spelen daarbij ook een rol, maar vooral de ruimte om haar verhaal te doen maakt voor haar het verschil.
Wat ze anderen wil meegeven
Aan mensen die twijfelen over begeleiding zegt ze: “Kom erbij. De begeleiding kan je altijd helpen, in wat voor zin dan ook.”
En als iemand nog informatie zoekt: “Vraag informatie aan, zowel telefonisch als via de website. En als je vragen hebt, bel of mail.”
Vooruitkijken
Karin heeft geen grote wensen meer voor de toekomst. “Ik hoop alleen dat het zo blijft zoals het nu is,” zegt ze. Voor haar is dat genoeg: een leven met structuur, activiteiten waar ze blij van wordt en begeleiding die klaarstaat wanneer het even moeilijk is.
