Ervaringsverhaal Elise

Een plek waar Elise zich thuis voelt

Elise (56) woont al twintig jaar op een van de woonlocaties van de Robert Coppes Stichting, een kleine en rustige locatie waar ze zo zelfstandig mogelijk kan wonen. Elke week komt er een begeleider langs.

Elise is vanaf haar geboorte slechtziend en heeft in de loop van de jaren verschillende woonvormen gekend. In de jaren negentig woonde ze al eerder bij de Robert Coppes Stichting, toen nog op de Aloysiuslaan, in die tijd een trainingshuis waar je na verloop van tijd weer doorging. Daarna woonde ze een periode zelfstandig in Den Bosch, zonder begeleiding en dagbesteding. “Ik was de hele dag alleen thuis. Daar word je toch wel een beetje muffig van,” vertelt ze.

Toen er in 2006 een plek vrijkwam op haar huidige woonlocatie, ging ze kijken. “Het was meteen bingo. Ik wist: hier wil ik wonen.”

Klaar voor een toekomstbestendig thuis

Elise woont momenteel fijn. Toch staat er een nieuwe stap voor de deur: ze verhuist binnenkort naar een nieuwbouwappartement van de Robert Coppes Stichting dat nog in aanbouw is. “In het begin was ik er dubbel in… maar ik word ouder. Straks wordt traplopen lastiger. Dus de balans slaat nu door naar het nieuwe appartement. Ik begin ernaar uit te kijken.”

Een week vol ritme en activiteiten

Elise heeft een volle en actieve week, met voor elke dag een eigen activiteit. Maandag is ze bij dagbesteding Coppes Couleur, dinsdag fitness, woensdag wandelen met Running Blind en ’s avonds zingen in het kerkkoor. Donderdag is haar kookdag en vrijdag gaat ze aquajoggen. Weekenddagen zijn om op adem te komen.

Daarnaast werkt ze als vrijwilliger bij de seniorenbus: “Ik zeg altijd: schrik niet, ik zit niet achter het stuur,” lacht ze. Ze doet administratieve taken: VOG-aanvragen, notuleren en de nieuwsbrief maken.

Thuis achter de computer doet ze ook andere praktische taken voor de stichting. En ze schrijft: “Ik vind het heel leuk om stukjes te schrijven.”

Begeleiding die ziet wat zij nodig heeft

Voor Elise betekent begeleiding zowel praktische als mentale steun. “Sommige dingen kosten veel energie of zijn lastig bereikbaar. Naar de Action bijvoorbeeld… daar zijn geen stoepen. Dat is voor mij heel lastig. Dan gaat begeleiding mee.”

Bij ziekenhuisafspraken is begeleiding onmisbaar: “In het ziekenhuis krijg je een nummertje en moet je op een bord kijken wanneer je aan de beurt bent. Dat zie ik niet. Dus dan is het heel fijn als iemand erbij is. Praktisch en moreel.”

Maar juist ook het mentale stuk maakt voor haar een groot verschil: “De laatste tijd zit mijn emmer aardig vol. Dan is het zó fijn dat je even kunt spuien. Dat iemand met je meedenkt, laat zien hoe je er ook op een andere manier naar kunt kijken. Dat heb ik echt nodig.”

Toen ze jonger was had ze dat minder, vertelt ze. “Nu ik hier woon, vind ik het heel belangrijk. En daar is ook tijd voor.”

Kleine momenten die een groot verschil maken

Sommige herinneringen bij de Coppes steken er voor Elise bovenuit. Zoals het ontspanningsmoment dat cliënten Wonen krijgen: een dagje eropuit met de begeleider. “De eerste keer zijn we naar Sanadome geweest. Dat was zó fijn. Je hebt dan ook tijd om over andere dingen te praten.”

Ook deed een begeleidster samen met haar de Vestingloop: tien kilometer wandelen. “Een heel eind. Ik weet niet of ik het nog eens doe,” lacht ze, “maar zij zei meteen: dan doe ik dat met jou.” Het zijn voor haar voorbeelden van begeleiding die naast je staat.

Wat zij anderen wil meegeven

“Begeleiding kijkt naar wat jij nodig hebt. Jij moet gewoon aangeven wat je nodig hebt, binnen redelijke kaders natuurlijk. Maar ze denken met je mee, praktisch en mentaal. Ik voel me altijd gehoord en begrepen. Dat vind ik het allerbelangrijkste.”

Ze vindt het ook belangrijk dat begeleiding een andere blik heeft dan familie: “Een professionele begeleider kijkt anders. Dat is heel waardevol.”

Toekomst met nieuwe stappen

De verhuizing naar het nieuwbouwappartement brengt spanning én nieuwsgierigheid met zich mee. Het wordt anders dan ze gewend is: meer mensen, meer ontmoeting, misschien meer wennen. Maar dat vooruitzicht heeft ook iets warms.

“Het zal wennen zijn, maar ik hoop vooral dat het heel fijn wordt. Daar ga ik gewoon van uit.”