Ervaringsverhaal Carien

Leven met Blizzy, muziek en vaste ritmes

Carien (74) woont zelfstandig samen met haar hulphond Blizzy, haar vierde hond. Ze vertelt met warmte over de honden die altijd een grote rol in haar leven hebben gespeeld. Ze was vroeger zelfs ambassadeur voor het KNGF. Toen gaf ze voorlichting op scholen en bij organisaties.

Tegenwoordig geniet ze vooral van klassieke muziek, uitstapjes met Vier Het Leven en van wandelen, iets wat goed is voor haar en voor Blizzy. “Mijn zicht is slechter… ik zie mijn medemens niet meer,” vertelt ze. Maar het houdt haar niet tegen om te blijven doen wat ze wél kan en waar ze blij van wordt.

Cultuur, muziek en kleine gewoontes

Hoewel Carien zichzelf geen uitgesproken hobbyist noemt, vertelt ze levendig over haar liefde voor klassieke muziek. Via Vier Het Leven gaat ze soms naar concerten. Ze beschrijft hoe dat gaat: “Dan belt een gastvrouw en zegt: ik ga met u mee. Dan wordt je jas aangenomen, je wordt naar de koffieruimte gebracht, en daarna ga je samen de zaal binnen. Het is heel goed geregeld.” Het zijn momenten die haar de kans geven om iets te blijven doen wat ze waardevol vindt.

Thuis luistert Carien veel naar klassieke muziek op haar webbox, aangesloten op de speakers. Dat geeft haar rust, zeker op dagen die zwaar zijn. Wandelen hoort bij haar dagelijkse ritme, vooral vanwege Blizzy. “We doen wat kan, niet over de top,” zegt ze. Soms stappen ze direct na het opstaan naar buiten, soms blijft het bij een klein rondje. Ze begint haar dag graag met verse koffie. “Dat is het heerlijkste moment van de dag.”

Koken doet ze weer zelf, nadat maaltijden aan huis niet bevielen. Eén keer per week gaat ze met taxi en winkelwagentje naar de biologische winkel. “Dan drink ik daar thee of koffie. Dat is een fijn moment.”

Begeleiding met aandacht en kennis

Carien krijgt al jarenlang ambulante begeleiding van de Robert Coppes Stichting. Niet dagelijks, maar regelmatig genoeg om haar te ondersteunen waar nodig. “Ik heb het heel erg getroffen,” zegt ze. “Ze weten waar ze over praten.” De begeleiding betekent rust, structuur en iemand die meedenkt wanneer dat nodig is.

De begeleiding ziet het meteen als iets haar bezighoudt. “Je mag rustig huilen, zeiden ze,” herinnert ze zich. “Ik wilde dat niet, maar het was fijn dat ze het zagen.” Het gaat niet om lange gesprekken, maar om even kunnen delen wat er speelt. Dat is precies genoeg.

Ook praktisch maken kleine dingen een groot verschil. “Ik zei dat ik hondenvoer nodig had, en het werd meteen geregeld.”

En simpelweg dat iemand erbij is, geeft haar rust: “Het is een soort rugdekking.”

Hoe ze bij de stichting terechtkwam

Carien weet niet meer precies hoe ze ooit met de Robert Coppes Stichting in aanraking kwam. “Heel eerlijk gezegd weet ik dat niet meer,” zegt ze. Mogelijk via revalidatie of via mensen uit haar omgeving. Ze stapte erin zonder verwachting. “Ik was gewoon naturel. Kijk maar wie er naar me toe komt.”

In een periode waarin haar zicht verslechterde en ze veel moest verwerken, merkte ze dat professionele begeleiding haar hielp. Ze benoemt het heel helder: “Je moet een draai maken van ziend naar niet ziend.” Die draai kostte tijd, en de begeleiding hielp haar stap voor stap.

Kleine momenten die waardevol zijn

Wanneer Carien vertelt over bijzondere ervaringen, gaat het zelden om grote gebeurtenissen. Het gaat om kleine momenten waarin ze gezien werd. De rust die iemand uitstraalt. Even samen zitten voordat een drukke ochtend begint. Of horen dat het oké is dat iets moeilijk voelt.

Er is soms een vorm van uitwisseling, vertelt ze. “Niet uren kletsen… maar het geeft gelijkwaardigheid.” Het zijn die subtiele ervaringen die haar het gevoel geven dat ze niet alleen staat in de uitdagingen van haar dag.

Wat ze anderen wil meegeven

Wanneer ze iemand ontmoet die nog niet van de Robert Coppes Stichting heeft gehoord, vertelt ze er op een eenvoudige manier over. “Het is heel prettig,” zegt ze dan. Niet groter of mooier gemaakt dan het is. Gewoon eerlijk.

Als ze de organisatie in één zin moet omschrijven, zegt ze:
“Een organisatie met veel kennis en bereidheid om mee te denken met wat cliënten nodig hebben.”

Voorzichtig vooruitkijken

Carien denkt soms na over haar woonsituatie. Ze vraagt zich af of ze meer mensen om zich heen wil of juist wil blijven waar ze is. “Soms word ik er onrustig van,” zegt ze. “Maar het is mijn plek.” Het is geen makkelijke keuze, en ze laat hem dan ook nog even open.

Voor nu leeft ze met haar muziek, haar hond, haar vaste ritme en de begeleiding die haar ondersteunt op de momenten die ertoe doen. Zoals ze zelf zegt: “Het geeft rust om te weten dat er iemand meekijkt.”