Ervaringsverhaal Nasra
Nasra leidt een betrokken en zelfstandig leven, samen met haar man. Begeleiding is voor haar een samenwerking waarin openheid en blijven praten centraal staan. Ze vertelt hoe eerlijk contact en wederzijds vertrouwen het verschil maken.
Samen leven, actief en betrokken
Nasra (61) houdt van muziek, leest graag, kookt met plezier en speelt al jaren dwarsfluit. Daarnaast is ze voorzitter van de cliëntenraad van de Robert Coppes Stichting. Ze woont samen met haar man in Vught, beiden met VPT-ondersteuning, en voelt zich daar helemaal thuis. “Ik woon hier met mijn man samen. Dat is heel gezellig. We krijgen vooral praktische ondersteuning.”
Ze krijgt sinds 2004 begeleiding van de Robert Coppes Stichting. In de loop der jaren is er een woon- en begeleidingsvorm ontstaan die écht bij haar past, maar dat ging niet zonder hobbels.
Een weg met hobbels én groei
Bij de start van hun VPT-traject verliep niet alles soepel. Nasra vertelt er open over. “Het is niet altijd koek en ei. Dat kan ook niet. Maar door heel veel gesprekken te voeren, ups en downs, hebben we nu een heel fijn begeleidingsteam om ons heen.”
Voor haar is eerlijkheid daarin belangrijk. “Ik denk dat mensen moeten weten dat het niet altijd gezellig is. Iedereen kan fouten maken. Soms ben je het niet eens met elkaar, en dan moet je durven praten.”
En precies dat heeft zij samen met haar man steeds gedaan. “We zijn het gesprek aangegaan, elke keer. En dat heeft veel veranderd. De Coppes is ook bereid om te leren. Dat mag ook gezegd worden.”
Gehoord worden, samen zoeken
Er kwam een moment waarop adviezen niet meer als adviezen voelden, maar als regels. “Wij voelden ons niet gehoord.” Nasra besloot dat bespreekbaar te maken. “Ik ben pittig. Ik zeg meteen: ik woon hier, ik bepaal wat ik wel en niet doe, tenzij ik vragen heb.”
Door te blijven praten, kwam er ruimte om dingen te veranderen. Uiteindelijk ontstond er een begeleidingsteam dat écht bij hen past. “Nu zeggen we echt: leuk, de begeleiding komt weer.”
Een relatie die je samen vormgeeft
Voor Nasra lijkt de samenwerking met de Robert Coppes Stichting op een relatie. “Iedere relatie heeft wel eens een minpunt. Dat geldt ook voor de Coppes. Maar als je blijft praten, kom je ergens.” Ze ziet het als een kracht van de organisatie dat ze daarin meebewegen. “Dat waardeer ik enorm.”
Een actief en betrokken leven
Nasra heeft geen strakke weekstructuur, maar wel duidelijke doelen. Ze werkt vrijwillig voor Apple, waar ze apps en websites test op toegankelijkheid. “Ik kijk hoe iets werkt, wat beter kan. Dat vind ik mooi werk.”
Daarnaast geeft ze trainingen aan ouderen over het gebruik van iPhones en iPads. “Voor sommige mensen gaat er een hele nieuwe wereld open. Dat is zo mooi om te zien.”
Door haar rolstoel en hulpmiddelen zoals een trippelstoel en traplift reist ze meestal met de taxi om trainingen te geven. Mensen uit haar directe omgeving traint ze bewust niet: “Ik wil hun wachtwoorden of pincodes niet weten. Dat voelt niet professioneel.”
En dan is er nog de muziek. Ze speelt dwarsfluit en heeft een muziekvriend met wie ze een bijzondere band heeft. “Dat doet me goed.”
Ondersteuning die past bij wie zij is
Toen Nasra een nekhernia kreeg, merkte ze hoe persoonlijk de ondersteuning kan zijn. Ze moest naar het ziekenhuis, maar er kon uit haar eigen omgeving niemand met haar mee. Voorheen zou ze begeleiding niet zo snel meenemen bij iets privés, maar door de verbeterde relatie besloot ze het toch te proberen. “Ik heb een geweldige middag gehad. Ze was echt ontzettend lief voor me.”
Die samenwerking zet zich ook voort in het dagelijks leven. Zo doet ze samen met haar begeleider een proef met de tool Medimo, waarbij ze een signaal krijgt wanneer het tijd is om medicatie in te nemen.“Ja dat gaat ze met mij oppakken. Dus we hebben ook wel echt gerichte dingen.”
Blijf praten, dat is haar boodschap
Als Nasra één advies mag geven aan anderen, dan is het dit: “Blijf praten. Als je iets niet wilt, geef het liefdevol aan. Probeer adviezen uit, maar blijf jezelf.”
Vooruitkijken
Nasra kijkt met plezier vooruit. Ze droomt ervan om met haar muziekvriend naar Curaçao te gaan, om daar samen liederen en muziek te spelen. “Waar een wil is, is een weg. Ik ben niet iemand die zegt: ik ben blind, dus ik kan het niet. Of: ik zit in een rolstoel, dus ik kan het niet. Dan zoek ik oplossingen.”
Dat typeert haar: iemand die niet stil blijft staan, die onderzoekt wat wél kan en die zichzelf blijft ontwikkelen. Ze vindt haar eigen route, in haar eigen tempo, met begeleiding om haar heen die meedenkt wanneer dat nodig is.
